തീരം തൊടാതെ പോയ ഗംഗാതരംഗം

 

തീരം തൊടാതെ പോയ ഗംഗാതരംഗം

രചന : സജീവൻ. 07/12/2023

——————————————————

ചെന്നൈ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിന്റെ മൂന്നാം നമ്പർ ടെർമിനലിൽ അനൗൺസ്‌മെന്റുകളുടെ ബഹളമായിരുന്നു. വിമാനങ്ങളുടെ സമയവിവരങ്ങളും, യാത്രക്കാരുടെ തിരക്കും, ട്രോളികളുടെ ചക്രങ്ങൾ തറയിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദവും കൊണ്ട് ആകെ മുഖരിതമായ അന്തരീക്ഷം. പക്ഷേ, ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഒരചേതനവസ്തുവിനെപ്പോലെ ഞാൻ പകച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ കാതുകളിൽ അപ്പോഴും മുഴങ്ങിയിരുന്നത് ചെന്നൈ എയർപോർട്ടിലെ അറിയിപ്പുകളല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, ഹിമാലയൻ കാറ്റേറ്റ് ഒഴുകിവരുന്ന ഗംഗാ ആരതിയുടെ ഓട്ടുമണികളുടെ നാദവും കാൽനൂറ്റാണ്ടുകാലം എന്നെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന ഒരു ജനതയുടെ സ്നേഹാരവങ്ങളുമായിരുന്നു.

കൈയിലെ റദ്ദാക്കപ്പെട്ട ബോർഡിങ് പാസ്സിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നിസ്സാര സാങ്കേതിക പ്രശ്നം! എയർപോർട്ടിലെ കൗണ്ടറിലിരുന്ന ജീവനക്കാരന് അത് കമ്പ്യൂട്ടർ സ്‌ക്രീനിലെ വെറുമൊരു ചുവപ്പ് സിഗ്നലോ, നിത്യേനയുള്ള നൂറുകണക്കിന് യാത്രാതടസ്സങ്ങളിൽ ഒന്നുമാത്രമോ ആയിരിക്കാം. അവരെന്നോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ, ആ 'നിസ്സാര പ്രശ്നം' കൊണ്ട് അടഞ്ഞുപോയത് എന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയോളം പോന്ന ഒരു ലോകത്തേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു എന്ന് അവരെങ്ങനെ അറിയാൻ!

തോൽവി സമ്മതിച്ച്, തോളിൽ തൂങ്ങുന്ന ബാഗിന്റെ ഭാരവും പേറി ഞാൻ എയർപോർട്ടിന്റെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ചെന്നൈയിലെ ഡിസംബർ മാസത്തിലെ ആ ഉച്ചവെയിൽ പോലും എന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, ആ ചൂടിലും എന്റെ മനസ്സ് ഇരുപത് വർഷക്കാലം എന്നെ മാറോടുചേർത്ത് പോറ്റിയ ഹരിദ്വാറിന്റെ തണുപ്പിലേക്കാണ് കുതിച്ചുപാഞ്ഞത്. ഓർമ്മകളുടെ വസന്തകാലം കാത്തുവെച്ച ആ പുണ്യ ഗംഗാതീരത്തേക്ക്…ഓർമ്മകളുടെ വസന്തകാലം തീർത്ത ഓർമ്മ കടലിലേക്ക്. 

മുപ്പതാം വയസ്സിന്റെ തുടക്കത്തിലാണ്, ഒരു പെട്ടിയിലൊതുങ്ങുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുമായി, ജോലിയിലെ സ്ഥലമാറ്റം വാങ്ങി ഞാൻ ഹരിദ്വാറിലെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തുന്നത്. ഉത്തരേന്ത്യയുടെ തീക്ഷ്ണമായ തണുപ്പും, പരിചിതമല്ലാത്ത ഹിന്ദി ഭാഷയും, അപരിചിതരായ മനുഷ്യരും ആദ്യമെന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഹരിദ്വാറിലെ ഗ്രാമവീഥികൾക്ക് എന്നെ ഒരു പരദേശിയായി മാറ്റിനിർത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവിടുത്തെ മണ്ണും മനുഷ്യരും വളരെ പെട്ടെന്നാണ് എന്നെ അവരുടെ സ്വന്തം 'സജീവ് ഭായ്' ആക്കി മാറ്റിയത്.

ഫാക്ടറിയിലെ ഓരോ വലിയ സൈറൺ മുഴക്കത്തിലും എന്റെ കൂടെ തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് നിന്ന് ചിരിച്ചും വിയർത്തും പണിയെടുത്ത സഹപ്രവർത്തകരും സാധാരണക്കാരായ തൊഴിലാളികളും; രാവിലെ മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന നേരത്ത് ഫാക്ടറിക്ക് പുറത്തെ ചെറിയ കട തുറക്കുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ ഇഞ്ചി ചായ പകർന്നുതരുന്ന സേത്ത്പാൽ സിങ് എന്ന കച്ചവടക്കാരൻ ; റൂമിൽ നിന്നും നിന്നും ഫാക്ടറിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുന്ന ഡ്രൈവർമാർ...

മുപ്പതിൽ തുടങ്ങി അമ്പത് വയസ്സുവരെയുള്ള എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ! പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ യൗവനവും, വിയർപ്പും, പ്രണയവും, സങ്കല്പങ്ങളും എല്ലാം ഞാൻ ആ ഗംഗാതീരത്ത് നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു വർഷം മുൻപാണ് സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ട് വീണ്ടും തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നത്. ഇവിടെ പുതിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, പുതിയ വേഷങ്ങളിൽ, പുതിയ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ 'ഹരിദ്വാർ' എന്നൊരു ഭ്രാന്ത് മാറാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ചില ഹൃദയങ്ങളുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. വിരഹത്തിന്റെ ഈ ഒരു വർഷക്കാലം കൊണ്ട് അവർ എന്നെ മറന്നിരിക്കില്ല. എന്റെ സ്നേഹം കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യരെ ഒരുനോക്ക് കാണാനുള്ള കൊതി പൂണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ യാത്രയ്ക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത്. ഹൃദയത്തിൽ പടരുന്ന കണ്ണുനീർ ചാലുകൾ ആയി മാറി. 

പക്ഷേ, വിധി വിലങ്ങിട്ട ഈ നിമിഷം... യാത്ര പാതിവഴിയിൽ മുടങ്ങി തിരികെ നടക്കേണ്ടി വന്ന ഈ മടുപ്പ്... അത് എന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ മുറിവുകളെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുന്നു. ആ മുറിവുകളിൽ നിന്നും ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകളുടെ രക്തത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുകയാണ്.

 "അവരെന്ന ഭ്രാന്ത് എന്റെ അകത്തളത്തിൽ പടർന്നുകയറുന്നു. ഒരു കരിമ്പുക പോലെ അത് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു..."

എനിക്ക് തിരികെ വരണം. എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾക്ക് എന്നും കൂട്ടിരുന്ന ആ ഗംഗാതീരത്തേക്ക് എനിക്ക് വീണ്ടും വരണം. പകലന്തിയോളം ഫാക്ടറിയിൽ അധ്വാനിച്ച്, പാതിരാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ വിജനമായ ആ തീരത്തിരുന്ന് ഗംഗയുടെ ഇരമ്പലിലേക്ക് നോക്കി, ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ തിരഞ്ഞ ആ പഴയ മുപ്പതുകാരനായും നാൽപ്പതുകാരനായും എനിക്ക് മാറണം.

കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ, പരിഭവങ്ങൾ, ഗംഗയുടെ ഒഴുക്കിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ കണ്ണീരുകൾ... എല്ലാം ആ തീരത്ത് തന്നെയുണ്ട്. അകലേക്ക് മാറി മാറിപ്പോകുന്ന ആ ചടുലമായ അലകൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച ആ നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളെ എനിക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി കൈയെത്തിപ്പിടിക്കണം.

കാത്തിരിക്കുക, പ്രിയപ്പെട്ട തീരമേ...

ചെന്നൈയിലെ തിരക്കേറിയ റോഡിലൂടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കായി ഞാൻ ഒരു ടാക്സി വണ്ടിയിൽ കയറി. വിൻഡോ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ പിന്നോട്ട് പായുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാഴ്ചകൾ മങ്ങിമങ്ങി വന്നു. മനസ്സ് കരിങ്കടൽ പോലെ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു.

എങ്കിലും, തോറ്റുപിന്മാറാൻ തയ്യാറല്ല. ഇന്ന് ഞാൻ മടങ്ങിയത് ഒരു വലിയ തിരിച്ചുവരവിനു വേണ്ടിയാണ്. ഹൃദയം നിറയെ ഓർമ്മകളുമായി, എന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ നിത്യതോഴിയായ ആ ഗംഗാതീരത്തെ തേടി, എന്നെ സ്നേഹിച്ച എന്റെ സ്വന്തം മനുഷ്യരെ തേടി ഞാൻ വീണ്ടും വരിക തന്നെ ചെയ്യും.

ഈ ഒരൊറ്റ യാത്രയല്ലേ മുടങ്ങിയുള്ളൂ... ഓർമ്മകളുടെ ഈ വസന്തം ഒരിക്കലും കൊഴിഞ്ഞുപോവില്ല.

തീർച്ചയായും, ഞാൻ വീണ്ടും വരും! എന്റെ ഗംഗാതീരം തേടി...

രചന : സജീവൻ 

07/12/2023

( പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ നിന്നും ഒരിക്കൽ പഴയ ജോലിസ്ഥലം വരെ പോകേണ്ട ഒരു അവസരം വന്നപ്പോൾ , അവിടം വരെ പോകുന്ന അവസരം കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷം.  പക്ഷേ ഒഫീഷ്യൽ വർക്ക് ഇടയിൽ വെച്ച് ക്യാൻസൽ ആകുകയും ആ യാത്ര മുടങ്ങുകയും, ചെന്നൈ വരെ പോയി തിരികെ വരികയും ഉണ്ടായി. 

അപ്പോൾ ഉണ്ടായ സങ്കടങ്ങളെ വാക്കുകൾ ആക്കി കോറിയിട്ടപ്പോൾ. )